Elisabeth Vervoorn

600,00 incl. btw

(1617-1657) Gelegenheidsdichter

Inzoomen? Beweeg cursor over foto of klik vergrootglas en dubbelklik.
Terug naar onze winkel of naar complete catalogus. U kunt ook op afspraak onze portretten bezichtigen.

Beschrijving

Elisabeth Vervoorn groeide op als dochter van de burgemeester van Gorinchem, later hoge ambtenaar in de stad. Vermoedelijk verkeerde ze in artistieke en poëtische kringen. In 1639 werd ze beschreven als ‘in de Nederlandse poëzie zeer ervaren’. Negen jaar later volgde een huwelijk met jurist Johannes van Someren. Als echtpaar lieten ze zich portretteren door Cornelis Jonson van Ceulen. Ze kregen vijf kinderen. Vervoorn stierf al jong, in 1657.

Lees meer

Add to Wishlist
Add to Wishlist
Categorie: Tag:

Quick Comparison

SettingsElisabeth Vervoorn removeMaria van Utrecht removeSibylle van Griethuysen removeBelle van Zuylen removeHenriette Boas removeLeonie van Nierop remove
Image
SKU
Rating
Price600,00 incl. btw600,00 incl. btw600,00 incl. btw600,00 incl. btw600,00 incl. btw600,00 incl. btw
Stock

Uitverkocht

AvailabilityUitverkocht
Add to cart

Toevoegen aan winkelwagen

Toevoegen aan winkelwagen

Toevoegen aan winkelwagen

Lees meer

Toevoegen aan winkelwagen

Toevoegen aan winkelwagen

Description

(1617-1657) Gelegenheidsdichter

Inzoomen? Beweeg cursor over foto of klik vergrootglas en dubbelklik. Terug naar onze winkel of naar complete catalogus. U kunt ook op afspraak onze portretten bezichtigen.

Beschrijving

Elisabeth Vervoorn groeide op als dochter van de burgemeester van Gorinchem, later hoge ambtenaar in de stad. Vermoedelijk verkeerde ze in artistieke en poëtische kringen. In 1639 werd ze beschreven als ‘in de Nederlandse poëzie zeer ervaren’. Negen jaar later volgde een huwelijk met jurist Johannes van Someren. Als echtpaar lieten ze zich portretteren door Cornelis Jonson van Ceulen. Ze kregen vijf kinderen. Vervoorn stierf al jong, in 1657. [expander_maker id="4" more="Lees meer" less="Lees minder"] Vijf jaar na de dood van zijn vrouw bracht Van Someren een dichtbundel uit, Uytspanning der vernuften bestaende inde geestelycke, en wereltlycke poëzie.  Hierin waren ook enkele gedichten van Vervoorn opgenomen, zoals een lofdicht op Maarten Hartpertsz. Tromp en een lofdicht op de verovering van Hulst door Frederik Hendrik. Vermoedelijk schreef Elisabeth Vervoorn nog meer gedichten maar deze zijn niet gepubliceerd. Materiaal:   foto, collage met eigen foto's Fotograaf:  onbekende fotograaf [/expander_maker]

(1551-1629) Echtgenoot van landsavdvocaat en raadspensionaris Johan van Oldenbarnevelt

Inzoomen? Beweeg cursor over foto of klik vergrootglas en dubbelklik. Terug naar onze winkel of naar complete catalogus. U kunt ook op afspraak onze portretten bezichtigen.

Beschrijving

Als buitenechtelijk kind van Magdalena van Utrecht groeide Maria op in Delft bij haar ooms. Haar verdere jeugd en afkomst zijn enigszins in nevelen gehuld. Ze trouwde met landsadvocaat en raadspensionaris Johan van Oldenbarnevelt en werkte in het huishouden van haar ongetrouwde ooms. De oudste, Jacob, gold als de rijkste regent van Delft. Maria werd erfgenaam van zijn fortuin, waar Johan van Oldenbarnevelt de beschikking over kreeg. [expander_maker id="4" more="Lees meer" less="Lees minder"] Na Van Oldenbarnevelts benoeming tot pensionaris van Rotterdam verhuisde het echtpaar naar Rotterdam. Op 29 augustus 1618 werd Johan van Oldenbarnevelt samen met enkele politieke geestverwanten gearresteerd op last van stadhouder Maurits. Pogingen van Maria om hem vrij te krijgen leverden niets op. Op 12 mei 1619 werd het doodvonnis uitgesproken. Afscheid nemen van hun man en vader werd Maria en haar kinderen niet gegund. De begrafenis had plaats in afwezigheid van de familie. Op de goederen van Van Oldenbarnevelt werd beslag gelegd. Maria probeerde haar deel uit de boedel terug te krijgen, maar dat lukte maar gedeeltelijk. Maria trok zich na de executie van haar man terug op landgoed Stoutenburg met haar jongste zoon Willem. Samen met zijn oudere broer Reynier beraamde Willem uit wraak een moordaanslag op de stadhouder, maar die werd voortijdig ontdekt. Reynier werd gearresteerd en net als zijn vader geëxecuteerd. Willem wist tijdig te vluchten. Maria werd diverse keren als historische figuur gebruikt in toneelstukken en beeldende kunst. Vooral haar smeekbede aan stadhouder Maurits om haar zoon in leven te houden werd regelmatig als onderwerp gekozen. Vaak gebeurde dit om te waarschuwen voor de gevaren van monarchale macht en mogelijke bedreiging van de constitutie. Materiaal:   foto, takjes Fotograaf:  Paulus Moreelse [/expander_maker]

(1621-1699) Dichter

Inzoomen? Beweeg cursor over foto of klik vergrootglas en dubbelklik. Terug naar onze winkel of naar complete catalogus. U kunt ook op afspraak onze portretten bezichtigen.

Beschrijving

De Gelderse Sibylle van Griethuysen werd geboren in Buren als negende kind in een doopsgezinde familie. Ze leerde als kind Latijn, Frans en Spaans en maakte in haar jeugd de overstap naar de gereformeerde kerk. Op haar zeventiende trouwde Van Griethuysen met de Friese apotheker Upke Harmenszoon Wytzema met wie ze ook naar Friesland vertrok. [expander_maker id="4" more="Lees meer" less="Lees minder"] Van Griethuysen publiceerde in 1645 haar eerste dichtbundel: In rym gestelde claeg-liederen Jeremiae. Een tweede bundel volgde een jaar later: Spreeckende schildery. Ze liet zich in de bundel uit over de schijnheiligheid in de kerk. Dat leidde tot een hoogoplopend geschil in de kerkenraad van Appingedam. Uit de bundel blijkt dat Van Griethuysen ondersteund werd bij haar schrijverschap door de adellijke familie Ripperda uit Farmsum. Via de uitgever, Claude Fonteyne, kwam Van Griethuysen in contact met andere auteurs in Friesland en Groningen. Ook daarbuiten werd haar naam steeds  bekender. Van Griethuysen vertaalde een politiek getint gedicht van Constantijn Huygens en wisselde enkele gedichten met hem uit. Zo kwam ze in het zicht van een aantal Hollandse schrijvers als Hendrik Bruno, Jan Vos en Joan Blasius, die enkele gedichten van Van Griethuysen opnamen in hun werken. Het grootste werk van Van Griethuysen is haar aandeel in de Hemelse troost-borne uit 1651, een gezamenlijk werk van haar en Eydelshemius. Met de verhuizing naar Groningen in 1654 leerde Van Griethuysen de Groningse dichter Johan van Nyenborgh en zijn omgeving kennen. Via hem leerde ze ook de Friese dichters Eelckje van Bouricius en Sibylle van Jongestall kennen. Vanaf de jaren zestig richtte Van Griethuysen zich nauwelijks meer tot andere auteurs. Na de dood van haar man keerde ze terug naar Buren en publiceerde vermoedelijk niet meer. In 1674 hertrouwde Van Griethuysen met de  vermogende bierbrouwer Reynier Cornelis Groenevelt met wie ze in Veenendaal woonde. Hij overleed in 1691. Van Griethuysen overleed acht jaar later. In de jaren zestig van de twintigste eeuw werd haar graf geruimd tijdens een kerkrestauratie. Vooral vanwege het contact met Constantijn Huygens geniet de naam Van Griethuysen nog enige bekendheid, alhoewel uitgebreider onderzoek naar vrouwelijke schrijvers en hun netwerken misschien een ander licht laat schijnen op het leven van Van Griethuysen. Materiaal:   foto, koeien huid Fotograaf:  Jacob van Meurs naar Theodor Faber [/expander_maker]

(Isabella Agneta Elisabeth van Tuyll van Serooskerken) (1740-1805) Schrijver

Inzoomen? Beweeg cursor over foto of klik vergrootglas en dubbelklik. Terug naar onze winkel of naar complete catalogus. U kunt ook op afspraak onze portretten bezichtigen.

Beschrijving

Belle van Zuylen werd geboren in een adellijke familie. Ze kreeg thuis les van haar Zwitserse gouverneurs en gouvernantes waardoor ze al op jonge leeftijd Frans  leerde. Met een van haar gouvernantes, Jeanne-Louise Prévost, bracht ze een jaar in Geneve door. Toen zij definitief terugkeerde naar Zwitserland bleef Belle van Zuylen met haar corresponderen. Belle profiteerde ook van de lessen die haar broers kregen. Zo leerde ze Latijn, wis- en natuurkunde, maar ook musiceren en schilderen. Eigentijdse literatuur las ze ook. [expander_maker id="4" more="Lees meer" less="Lees minder"]v Van Zuylen schreef tal van verzen bij speciale gelegenheden en zogenaamde portretten. Anoniem publiceerde ze in 1763 een stuk waarin ze de vooroordelen over haar adellijke milieu aan de kaak stelde. Iets wat haar ouders haar niet in dank afnamen. Het stuk was terug te vinden in diverse achttiendeeeuwse bibliotheken en was ook in Frankrijk en Duitsland bekend. Hoewel er in de tussentijd een zoektocht naar een geschikte huwelijkspartner ondernomen was, was die nog niet gevonden. In juni 1766 besloot ze voor het celibaat te kiezen. Uit brieven blijkt dat de leraar van haar broers, Charles- Emmanuel de Charriere, verliefd was op Belle maar ook bang was niet goed genoeg te zijn. Uiteindelijk zou het in 1771, op initiatief van Van Zuylen, tot een huwelijk komen. Het stel ging wonen bij Colombier in Zwitserland. Het huwelijk bleef kinderloos. Vanaf 1784 nam ze het schrijven weer op. In hetzelfde jaar verscheen haar roman Lettres neuchâteloises, geïnspireerd door Sara Burgerhart van Betje Wolff en Aagje Deken. Ook haar latere boeken waren reacties op het werk van anderen of op recente gebeurtenissen. Naast literatuur gaf Van Zuylen ook aandacht aan muziek. Ze schreef een aantal opera’s en publiceerde drie bundels met sonates voor klavecimbel. Het huwelijk met De Charriere leverde haar weinig levensgeluk op, zo is op te maken uit haar brieven. Met Benjamin Constant correspondeerde Van Zuylen veel. Hij bezocht haar ook in Zwitserland. Veelal hadden ze het over politiek. Van Zuylen was ongerust over de ontwikkelingen in Europa. Daarnaast correspondeerde Belle met enkele jonge Zwitserse vrouwen. Ze adviseerde hen hun eigen pad te kiezen en hun talenten te ontwikkelen. Zelf hield ze er ook niet van zich te moeten aanpassen aan wat er van haar verwacht werd. Van Zuylen vond het van belang haar kennis over te dragen op anderen. Al gedurende haar leven werd Van Zuylen gewaardeerd, alhoewel haar werk niet in grote getalen werd gedrukt. Ze hoefde er ook niet van te leven. Na haar dood raakte het schrijven van Van Zuylen in de vergetelheid. Met de herontdekking door de Franse criticus Sainte-Beuve in de jaren dertig van de negentiende eeuw kreeg haar werk ook in Nederland weer aandacht. In 1906 verscheen de eerste biografie over Belle van Zuylen, maar rond 1970 kwam de belangstelling pas echt op gang toen Simone Dubois over Van Zuylen publiceerde. Tussen 1979 en 1984 verscheen het complete werk van Belle van Zuylen bij uitgever Van Oorschot. Daarna verschenen nog enkele biografieën. Het Genootschap Belle van Zuylen publiceerde tot 2016 elk jaar de Cahiers Isabella de Charrière/Belle de Zuylen papers. Materiaal:   foto, lepel, kralen Fotograaf:  Quentin de la Tour [/expander_maker]

(1911-2001) Journalist en publicist

Inzoomen? Beweeg cursor over foto of klik vergrootglas en dubbelklik. Terug naar onze winkel of naar complete catalogus. U kunt ook op afspraak onze portretten bezichtigen.

Beschrijving

Henriette Boas groeide op in een traditioneel, maar liberaal, Amsterdams joods gezin. Ze rondde het Stedelijk Gymnasium af en ging, net als haar vader, klassieke talen studeren. Boas werd lid van de Amsterdamse Vrouwelijke Studenten Vereeniging en ze trad toe tot de Nederlandse Zionistische Studentenorganisatie. Voor de ‘joodse zaak’ zou ze zich haar leven lang inzetten. [expander_maker id="4" more="Lees meer" less="Lees minder"] Boas vertrok in februari 1940 naar Parijs, waar ze de Duitse inval meemaakte. Haar broer en zus waren toen al naar Palestina geëmigreerd. Zelf kon ze Parijs ontvluchten door de oversteek naar Londen te maken. Ze verhuisde in 1947 naar Jeruzalem en maakte een jaar later de stichting van de staat Israël mee. In Israël werkte ze als freelance journalist. Maar het leven in de nieuwe staat was zwaar en in 1951 keerde ze terug naar Amsterdam. Eenmaal terug op Nederlandse bodem werd Boas correspondent voor diverse Israëlische kranten zoals Ha-aretz en The Jerusalem Post. Daarnaast leverde ze bijdragen aan diverse joodse bladen en hield ze zich bezig met het schrijven van ingezonden brieven. Iets dat haar de naam ‘koningin van de ingezonden brief’ opleverde. Vanwege de beperkte inkomsten besloot ze ook aan de slag te gaan als docent klassieke talen. Bekendheid verwierf ze met haar rol in de zogenaamde Weinreb-affaire en de zaak Menten. Boas geloofde de verzetsverhalen van Weinreb niet en kreeg ook gelijk. Boas gaf een tip in de zaak Menten over de geplande veiling van zijn bezittingen. Die tip leidde tot nieuw onderzoek naar Mentens oorlogsverleden én een nieuwe veroordeling. Te midden van duizenden boeken, knipsels en tijdschriften overleed Boas in 2001 door een val in haar huis. Drie jaar later werd de Dr. Henriette Boas Prijs in het leven geroepen voor opmerkelijke journalistieke en populairwetenschappelijke prestaties. Materiaal:   foto, textiel Fotograaf:  Philip Mechanicus [/expander_maker]

(1879-1960) Historicus en eerste vrouwelijke doctor in de staatswetenschappen

Inzoomen? Beweeg cursor over foto of klik vergrootglas en dubbelklik. Terug naar onze winkel of naar complete catalogus. U kunt ook op afspraak onze portretten bezichtigen.

Beschrijving

Leonie van Nierop groeide op in Amsterdam in een welvarend Joods gezin. Vader Frederik van Nierop was president-directeur van de Amsterdamsche Bank, voorloper van ABN Amro. Daarnaast was hij lid van de gemeenteraad, Provinciale Staten en vanaf 1899 van de Eerste Kamer. Leonie van Nierop haalde haar diploma aan de Hogere Burgerschool voor Meisjes en wilde graag verder studeren. In navolging van haar vader ging ze rechten studeren, maar specialiseerde zich na haar doctoraal in de staatswetenschappen. In 1905 promoveerde ze op De bevolkingsbeweging der Nederlandsche stad, een sociaal-economische geschiedenis van Hollandse steden. Met het proefschrift was ze een van de eerste Nederlandse vrouwen die op een historisch onderzoek promoveerde. [expander_maker id="4" more="Lees meer" less="Lees minder"] Haar wetenschappelijke carrière zou Van Nierop vervolgen in de economische geschiedenis, omdat een aparte studie geschiedenis toen nog niet bestond. In 1910 kreeg ze de opdracht het derde deel van een bronnenreeks over de Levantse handel te verzorgen in de reeks Rijks Geschiedkundige Publicatiën (RGP). Drie jaar later werd ze lid van de gemeentelijke Commissie van Toezicht op het Lager Onderwijs, het Historisch Genootschap en zette ze zich in voor de oprichting van een Openbare Leeszaal. Van Nierop schreef tientallen artikelen voor het Genootschap Amstelodamum en het Nederlandsch Economisch-Historisch Archief, evenals voor het Tijdschrift voor Geschiedenis. Vanwege de dood van haar moeder in 1925 verhuisde Van Nierop naar Hotel des Pays Bas in de Doelenstraat. Ze bleef actief in allerlei besturen, zoals van de Vereniging voor Verbetering van Vrouwenkleding, het Leesmuseum voor Vrouwen en het Sanatorium Hoog Laren. In 1938 volgde een verhuizing naar Washington D.C. in de Verenigde Staten vanwege de dreiging uit Duitsland. Na de oorlog kwam ze elk voorjaar terug naar Nederland. Ondanks haar leven in de VS bleef Van Nierop artikelen schrijven voor Genootschap Amstelodamum. Haar zus schonk na haar overlijden een aanzienlijk bedrag aan het genootschap, waarmee verschillende publicaties konden worden betaald. Aan de bibliotheek van het Congres in Washington legateerde Van Nierop haar verzameling zeldzame boeken over de historie van Amsterdam. Materiaal:   foto, collage Fotograaf:  onbekende fotograaf [/expander_maker]
Content
Weight
DimensionsN/BN/BN/BN/BN/BN/B
Additional information
Select the fields to be shown. Others will be hidden. Drag and drop to rearrange the order.
  • Image
  • SKU
  • Rating
  • Price
  • Stock
  • Availability
  • Add to cart
  • Description
  • Content
  • Weight
  • Dimensions
  • Additional information
  • Attributes
  • Custom attributes
  • Custom fields
Click outside to hide the comparison bar
Compare
Compare ×
Let's Compare! Continue shopping